บ้านฉันทำนา.

ทุก ๆ ครั้งที่กินข้าวไม่หมดทำให้เรานึกถึงคนทำนา ว่าต้องลำบากแค่ไหน เพราะตอนเป็นเด็กเราก็เคยทำนาเหมือนกัน เคยนั่งบนหลังควาย เคยช่วยที่บ้านปลูกข้าว (ดำนา) แต่ด้วยความสนุกสนานจึงไม่ได้คิดไรมากความสนุกสนาน ทำให้เราไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยแต่เห็นผู้ใหญ่ เขาทำก็ไม่ได้ทำเล่นๆ แบบพวกเด็ก ๆ ต้องก้ม ๆ หน้าทั้งวันนี่แหละที่เรียกว่า หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน ลำบากแค่ไหนกว่าจะได้ข้าวให้พวกเรากินแต่ละเม็ด เวลามาทำงานเพื่อนก็ถามว่าเป็นคนที่ไหน ผมก็จะบอกว่า กทม. (กลางทุ่ง มหาสารคาม ) นี่เอง. ข้าวทุกเม็ดที่เหลือขอให้นึกถึงชาวนานะครับ.